‘What it means to be human part 1’

Soms weet ik het echt even niet meer. Voor een paar dagen hélemaal blanco. 

Ik wil niet. 

Ik wil vandaag ècht niet.  

Zo nu en dan blijf ik gewoon liggen, ongeacht mijn planning. ‘Vandaag is voor mij alleen en daar heeft de wereld mee te dealen’. Als ik ergens geen zin in heb doe ik het niet meer. Dat heb ik met mezelf afgesproken en niemand kan mij anders wijs maken.  Welke idioot heeft dat bedacht? Dat je maar zin moet maken voor iets waar je geen zin in hebt? Als ik geen zin heb, heb ik gewoon geen zin. We vinden dat al snel lui of onvolwassen? Misschien. Maar misschien, heel misschien,
is het lief.


Voor mezelf. 

Dat ik naar mijzelf luister en valideer wat ik voel. Ik hoor je, ik zie je en ik respecteer je. Dat geldt niet alleen voor je medemens maar ook voor jezelf. Dat krijgen we niet te leren. En naarmate ik ouder word, vind ik dat steeds belangrijker. Lief zijn voor mijzelf, en houden van. Mens zijn vind ik best lastig soms. We hebben het er nooit over. De meeste doen maar wat en vinden het gewoon. Ik kan me er over verbazen soms. Over deze wereld en zijn gang van zaken. Vaak vind ik de wereld een mooie plek, maar vaker ook niet. 
De laatste tijd denk ik frequent aan deze volgende vraag: Waarom moeten we betalen om te kunnen leven en overleven op deze planeet waar we zomaar op geboren zijn? Hoe kan dat? Waarom stelt niemand deze vraag? Vinden de meeste het normaal? 40 uur per week werken? Voor geld? Wat niet eens echt bestaat? Een wereld waar hongersnood en multimiljonairs hand in hand gaan. 

Ik walg ervan.

Ik zeg altijd dat ik zolang mogelijk blijf doorstuderen, gewoonweg om dat leven te ontlopen. Het ‘grotemensenleven’, waar we allemaal blijkbaar naartoe werken en wanneer we ineens gelukkig zijn. Wat een ramp. Ik kan het me niet voorstellen. Om vijftien, twintig, dertig, veertig jaar hetzelfde te doen. Elke dag is hetzelfde voor veel mensen.

Opstaan, kinderen uit bed, naar school, werk, thuis, koken, opruimen, wijntje, slapen. Opstaan, kinderen uit bed, naar school, werk, thuis, koken, opruimen, wijntje, slapen. Opstaan, kinderen uit bed, naar school, werk, thuis, koken, opruimen, wijntje, slapen. Opstaan, kinderen uit bed, naar school, werk, thuis, koken, opruimen, wijntje, slapen. Opstaan, kinderen uit bed, naar school, werk, thuis, koken, opruimen, wijntje, slapen. Opstaan, kinderen uit bed, naar school, werk, thuis, koken, opruimen, wijntje, slapen. Opstaan, kinderen uit bed, naar school, werk, thuis, koken, opruimen, wijntje, slapen.

Soms is iemand jarig en soms gaat iemand dood. De een gaat vreemd en de ander hertrouwt.

Een nachtmerrie.

Ik krijg gewoon de kriebels van dat ‘ideale toekomstbeeld’. Een man of vrouw, trouwen, kinderen en dan werken tot je dood of als je geluk hebt, je pensioen. Maar pensioen is eigenlijk gewoon een ander woord voor wachten op je dood, want je bent niet meer bruikbaar voor deze maatschappij en dat weet je ook. Alles wat je altijd hebt willen doen nu ineens kunnen doen, omdat je toen je jong was van alles moest om zo goed mogelijk te functioneren in deze maatschappij. Maar nu toch niet echt alles kunnen doen omdat je heupen niet meer zijn wat ze waren.

Je bent oud en versleten. 

Je leven is voorbij. 

En voor wat?

Nu een beetje wachten en hopen dat iemand wat van zich laat horen, maar als je oud bent zijn meestal al je vrienden dood en zijn je kinderen druk bezig. Druk bezig. Sneu, man. Maar goed: eeuwig studeren is ook geen optie, dus wat wil ik dan? 

Wat willen we. Ik wil gewoon zijn, soms. Gewoon even lekker zijn.We hebben de wereld zo verdomme ingewikkeld gemaakt. 

‘Wat wil je later worden als je groot bent?’

Van jongs af aan wordt er al van ons verwacht dat we naar dat punt toe werken. Naar je werk. Alles draait om je werk, een vaste baan hebben. Je studeert voor werk. En zonder werk kun je niet ruim leven. Leven we om te werken? Werken we om te leven? Of allebei? En verdomme waar-om?

Ik wil gewoon leven om te leven.

Op avontuur en mij geen zorgen hoeven maken om geld. Genieten van de aardse natuur en de wereld zien. 

Zoals het zou moeten. 

Vers eten, en verbinding maken met je medemens, overal ter wereld. Connected zijn met de aarde en zijn bewoners. Uren naar de lucht staren, bedenken dat je even lekker wilt lezen en dan vijf minuutjes lezen om het boek vervolgens weg te leggen om weer naar de lucht te kijken. Nieuwe talen leren, overal even wonen, met iedereen kletsen, dieren knuffelen. Als ik in de Sahara in de nacht in mijn eentje wil kamperen dan kan dat zorgeloos, zonder gevaar. En een man trekt een rok aan als ‘ie daar zin in heeft omdat het nou eenmaal fijner zit en hij zo zijn balzak even kan luchten. Alles kán gewoon en niks is raar. Je wordt geboren als mens en mens alleen. Later in je leven kies je uit hoe je het wilt inkleuren. Leven om te leven. Te genieten, te ademen, te kijken, te voelen, aan te raken, te waarderen en te houden van. 

Maar Juliette, dit kan toch gewoon,

ga gewoon

wat houdt je tegen

ga,

ga.

Onjuist.

Houd je bek.

Begrijp mij niet verkeerd. Ik vind mijn bijbaan leuk, ik wil oud worden en ik geniet met volle teugen van mijn opleiding, maar soms vraag ik me gewoon af, 

is dit hèt? 

Is dit alles? 

Nee, ik ben niet depressief, 

en nee, ik sta niet lusteloos in het leven. 

Ik houd echt van leven. 

Van mijn leven. 

Maar wat doen we ons zelf te kort in deze kapitalistische maatschappij.

Wat ik eigenlijk heel graag wil zeggen is: doe gewoon lekker zelf wat je wilt en trek al het ‘normale’ in twijfel. Trek het verdomme in twijfel. Alles is bedacht door de mens dus het mag ook anders. Alles mag en kan anders. 

Je bent geen loser als het je niet lukt om een baan te behouden en school niet alles is wat er is. Je hoeft niet samen te zijn met iemand en kinderen gaan jou niet ineens wél gelukkig maken. Draag wat je wil, doe wat je wil, identificeer je met wat je wil, fuck it gewoon. Schreeuw, krijs, ren, huil. Letterlijk niks maakt uit. Bij deze instructie wil ik wel zeggen: ja, fuck alles, maar probeer bij jezelf gelukkig maken geen mensen pijn te doen. En daarmee bedoel ik niet dat je dan maar wel naar een ‘christian gay-to-straight conversion camp’ moet omdat je anders je paps heel ongelukkig maakt en zijn brein faalt om hem een decent human being te laten zijn. 

Fuck hem, maar vermoord, verkracht en verneder gewoon niet. Drie V’s. 

That’s all

Maar verder,

fuck alles. En hard.

One thought on “Ik wil leven om het leven”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *